ป . ปั ท
14 ส.ค. 2551 เวลา 05:59 น.

เมื่อตอนเรียนมัธยม
เวลาได้เจอเพื่อน เหมือนได้ปดปล่อยยังไงไม่รู้
ได้เฮ ไปไหนถึงไหนถึงกัน ปล่อยมุขเสี่ยว เพื่อนก็เข้าใจ ฮาๆ ขำๆ กันไป

พอมาอยู่มหา'ลัย
การไปเรียนคือการรักษาดุลยภาพให้คงอยู่
ว่าตัวเองยังเป็นนักศึกษา เข้าเรียน ไม่ค่อยได้พูดกับใคร
ไม่ได้มานั่งปล่อยมุขไร้สาระเท่าไร ไม่ได้สนิทกะใครเป็นพิเศษ
ที่จะชวนไปเฮถึงไหนถึงกัน

กลับมานั่งนึกๆดู
ว่าตกลงความสนุกสนานของเราอยู่ตรงไหน ตอนไหน
ตอนเจอพี่ๆในหมู่บ้าน : มุขแป๊ก คุยได้เรื่อยๆเรื่องชาวบ้าน
ตอนเจอพี่โม : คุยเรื่องงานเหนื่อยๆแต่ก็เป็นตัวเอง
ตอนที่เจอพี่บัว : คุยเรื่องบ้า บอเพ้อเจ้อ ยิ้มตลอดเวลา
ตอนอยู่กะอาจารย์ : เป็นตัวเองที่สุดล่ะ

แล้วตอนที่ไปเรียนมันใครว ะ

มันดูไม่เป็นตัวของตัวเอง เดินก็ต้องหลบคนอื่นเค้า
กลัวจะไปเดินทับที่ทับทางเค้า
กลัวจะไปเป็นหัวข้อนินทาของคนอื่น (เลี่ยงยากด้วย)

เมื่อก่อนเวลาเจอใครก็เป็นตัวเอง
ใครรับได้ไม่ได้ก็อีกเรื่องนึงถือว่าจริงใจไมได้เสแสร้ง
เดี่ยวนี้ก็กลายเป็น เฉยๆ
ทำตัวเฉยๆ ไม่รับไม่รู้อะไร
ปกป้องตัวเองเอาไว้ ไม่ให้ใครเข้ามาใกล้ง่ายๆ
กลัวจะโดนคนอื่นทำร้าย จิตใจ

อ่อนแอ ยิ่งโตยิ่งอ่อนแอ  เกราะมากขึ้นเรื่อยๆ
เป็นคนอ่อนแอที่ช้ชีวิต. . .

เมื่อนาฬิกาชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ. . . .

|| ขอพื้นที่เล็กๆนี้ยังเป็นเด็กให้เรายังได้ฝันให้เรายังยิ้มได้
|| อย่าลืมเด็กน้อยทิ้งปล่อยเขาคอยอยู่เดียวดาย . . .

Halloween Facts